Krystyna Gucewicz

Wtorek z kremem waniliowym

Odjeżdżam, uciekam, znikam zostajesz na peronie zmieniasz się w echo, w cień. Myślę: tak, to proroctwo albo metafora tego, co nieochronnie nadchodzi. Cóż rozstać się to takie łatwe – wystarczy bilet drugiej klasy dokądkolwiek.